මේ වගේ සුබ පැතුම් හැම වසරක ම ලංකාවේ කීප සැරයක් දකින්න ලැබෙනවා. කෙනෙක්ට සුබ පතන එකේ කිසිම වැරැද්දක් නෑ. මෙතනත් එංගලන්තයේ ජීවත් වෙන අවුරුදු 15ක් වසය ශ්රී ලාංකීක මූලයක් සහිත දැරියක් රටවල් ගණනාවක් පරදවල ප්රථම ස්ථානය ලබා ගත්ත කිවිඳියක් වෙලා. ඒ්ත් ඇත්තට ම, මේක ලංකාව විසින් අත්පත් කරගත්ත ජයග්රහණයක් විදිහට ලංකාවේ අය සතුටු වෙන්නෙ. ප්රීති ඝෝෂා කරන්නෙ. හැබැයි මේ වගේ කලාවෙන්, ක්රීඩාවෙන්, විද්යාවෙන් විශේෂ ඇගයීමට ලක් වෙන ගොඩක් අයගෙ මුල් ලංකාවේ උනාට ඉගෙන ගෙන තියෙන්නෙ වෙන රටක. ක්රීඩාවක් නම් පුහුණු වෙලා තියෙන්නෙ, පහසුකම් සපයල තියෙන්නෙ වෙන රටක්. ජයග්රහණයට අවස්ථාව හදල තියෙන්නෙ වෙන රටක්. හරියට ම ගත්තම, පුරවැසියෙක් විදිහට නියෝජනය කරන්නෙ ඒ දැනට ජීවත් වෙන රට. අම්ම හරි තාත්තා හරි ලංකාවේ වීම නිසයි එයාල එහෙම වෙලා තියෙන්නෙ. හරියට ම, කොහෙහරි ලංකාවට අයිති පුංචි මූලයක් හොයාගෙන ලාංකීකයා නටනවා. පොඩි ආතල් එකක් ගන්නවා. බීජයක් මොන පෝච්චියක පැළ කළත්, පස්සෙ ඒක හිටවල පොහොර දාලා, දළු දාලා වර්ධනය වෙන භූමියටයි ඒක ඵලදාව. ඒ පැළය රුක්ෂයක් දක්වා සවිමත්ව නැඟී සීටිමේ ආචාරය හිමි විය යුත්තෙ ඒ ගස ශක්තිමත්ව වසර ගණනක් පෝෂණය කරන ලද පොළවට. බීජය කොහෙන් ආවත් බීජය කනාටු ගහක් වෙනව ද මහා රුක්ෂයක් වෙනව ද කියන අයිති වෙන්නෙ බීජය ආපු තැනට නෙවෙයි බීජය පැළ වෙලා දළු දාලා වැඩුණ පොළවට. ඉතිං, මේ වගේ ජයග්රහණ අනුන්ගෙ ජයග්රහණ මිසක් ශ්රී ලංකා ප්රජාතන්ත්රවාදී සමාජවාදි ජනරජයේ නිර්මාණයක් නෙවෙයි. ඒක අපේ දෙයක් කියල හිතල හිත සනසගන්න මොහොතක් ගානෙ අප කොතන ද ඉන්නෙ කියන එක අපිට අමතක කරවනවා. අපිට අපිව අමතක කරවනවා.
Comments
Post a Comment