සාහිත්ය මාසෙත් එක්ක පොත් ලිව්වට වඩා පොත් ගැන ලියපු කයිකන්දර සෑහෙන්න වැඩි වෙලා තියෙනවා. පොත් ගැන ලංකාව ඇතුළෙ මීට දශකයකට දෙකකට කලින් තිබ්බ සංස්කෘතියයි දැන් තියන සංස්කෘතියයි වෙන් කරගන්න මේ පොත් මාසේ එක්ක ඇති වුණ කතාබහ සෑහෙන්න වැදගත්. මීට කලින් පොත් ගැන මේ වගේ ම, විවේච්න සංවාද ඕනි තරම් තිබ්බ වගේ ම. ඒ විචාර සම්ප්රදය ඇතුළෙ කෙලින් ලේඛකයන්ට, හරි පාඨකයට හරි ඒ ලියපු දේ ගැන විවේචනය කරන්න අවස්ථාව හම්බුණා. ඒ වගේ ම,ඒ සඳහා පිළිතුරු දෙන්නත් සමහර වෙලාවට ඒ ලේඛකයන්ට අනික් පොත් විචාරකයින්ට සිද්ද වෙනවා. මේක දැන් වගේ නෙවෙයි එක්කො සංවාද භූමියක එළිපිට ෆේස්ටු ෆේස් සංවාද කරන්න ඕනි. නැත්නම් පත්තරේට කෙලින් ම ලියල ගේම ඉල්ලන්න ඕනි. ගේම ඉල්ලන ප්රමාණයට අනික් පැත්තට පොතක් සම්බන්ධයෙන් අනික් පාර්ෂවයෙන් එන විවේචනයත් බාර ගන්න වෙනවා. ඒවා මඟ ඇරල දන්නෙ නෑ වගේ ඉන්නත් අමාරුයි. මේ නිසා පොත් සම්බන්ධ, ඒවගේ මතවාද ගැන තියන කතිකාව සෑහෙන්න සීරියස්. පොත හරියට කියවල, නිශ්චිත පදනමක් හැදෑරීමක් ඇතුළෙ විවේචනය කරන්න ඕනි. මොකද නැත්නම් අනික් පර්ෂවයෙන් කන්න වෙනවා. මතවාදීව ප්රහාරයට ලක් වෙන්න වෙනවා.
හැබැයි දැන් එහෙම එකක් නෑ. පොත් ගැන කතිකාව කෙලින් ම ගමේ කෝපි කඩේට ඇවිල්ල තියනවා. පොත් ගැන විවේචනය කරන්න තියන හොඳම සුදුසුකම ඒ පොත නොකියවන එක වෙලා තියෙනවා. උදාහරණ දෙකක් මට මේකේදී පෙන්නන් පුලුවන්. එකක් මුද්දරස්පලම් එක,අනික සේපාලික එක. දෙකට ම පොතත් පතක් නොබලන පාඨක ගැන්සිය ගහනවා ඇටි හැලෙන්නෙ. හැබැයි, ඒ එකකවත් පොතේ අන්තර්ගතය ගැන, ඒ පොතේ තියන දෘෂ්ටිවාදය ගැන වචනයක් කියල තියනවා දැක්කෙ නෑ. හැබැයි, සාහිත්ය කනවා කියල ගහනවා. තනිකර ම තියෙන කවරේ බලල ගහන එකක්. එහෙම නැත්නම් පොත විකුණන හැටි ගැන කියල පොත ජෝක් කරන එකක්. අබමල් රේණුවක අදහසක් නෑ ඇයි ඒ පොත වැඩක් නැත්තෙ, මොනවද ඒකෙ තියෙන සාහිත්තික බෙලහීනතා කියල. හොඳ ම කතාව තමයි කවි ලියන, කතා ලියන ලේඛක සමාජේ ඉන්න අයත් තමන්ගෙ පොතට වඩා අරව හොඳට විකිණෙන ඒකේ ඇරියස් එකටත් එක්ක පොත්වලට ගහනවා. හැබැයි, අන්තර්ගත ගැන පැහැදිලි කරල විවේචනයක් නෑ කොහොවත්. ඒකෙන් හොඳට ම සුවර් පොත් ගැන කතා කරන අයයි, පොත් ලියන අයයි දෙගොල්ලො ම පොත් කියවන්නෙ නෑ කියල. ඉතිං, මේක තමයි පොත් කියවන්නෙ නැති උන්ගෙ පොත් මාසේ!
ඉසුරු උදාකර යකන්දාවල


Comments
Post a Comment