ලංකාවෙ ආර්ට් ගැන තියෙන පසුගාමීම අදහස තමයි මේ තියෙන්නෙ. මේක මටත් නමය දහයෙ පන්තිවලදි දැඩිව තිබ්බ එකක්. ඒකෙ දි හිතන්නෙ ආර්ට් කියන්නෙ මාර පූජනීය දෙයක්. ඒ කිලිටි කරන්න දෙන්න බෑ. මිනිස්සු විදග්ධ, උසස් රසවින්දනයක් ඇති දේවල් විතරක් කරන්න ඕන කියල. ඒත් ඇත්තට ම ආර්ට් කියන්නෙ විනෝදය එක්ක බැඳුනු දෙයක්. ගණිකාවක් වගේ අතින් අත හුවමාරුවෙන, ධනවතුන්ගේ හා බේබද්දන් එක්ක යහන්ගත වෙන්න බැරි පොදු සමාජයේ රසවින්දනය හදන්න බැරි මිනිසාට සේවය කරන්ව බැරි ආර්ට් එකකින් ඇති වැඩේ මොකක් ද? මිනිස්සු ආර්ට් එකක් පූජනීය ද වන්දනීය ද කියල තීරණය කරන්නෙ තමන්ගෙ රසවින්දනය මතයි. එහෙම නැතුව වෙන මිනුම් දණ්ඩක් නෑ. සම්භාව්ය උනත් නැතත් ඒක තීරණය වෙන්නෙත් තමන්ගෙ රසවින්දය හා කියවීම මත. එතන ආර්ට් වර්ක් එකක් මිනිස්සුන්ගෙ පරිභෝජන භාණ්ඩයක් වෙලා ඉවරයි. මගේ රසවින්දනය තමයි උසස්, අනික් කෙනාගෙ රසවින්දනය පහත්, එයාලා ආර්ට් රසවිදින්න ඕනි මෙහෙමයි කියල නිර්ණායක ගහන තැන ම තියෙන්නෙ ග්රෝත්රිකභාවයක්. ආර්ට් කරන මිනිස්සුත් මේ මනස්ගාත විශ්වාස කරන්න ගියහම හැදෙන්නෙ ආර්ට් නෙවෙයි වෙන එකක්.
Comments
Post a Comment